Meðferð við tannholdsbólgu hjá reykingafólki með Lumoral-aðferðinni

Þessi grein byggir á grein tannlæknisins Viktoriu Ljutkinu í stærsta tannlæknatímariti Eistlands, Ajakiri Hambaarst. Ljutkina starfar á Läänemere Hambakliinik í Tallinn.

Talið er að tannholdssjúkdómar (parodontitis) hrjái 20–50 prósent þjóðarinnar. Sjúkdómurinn byrjar í tannholdinu og ef hann er ekki meðhöndlaður getur bólgusýkingin breiðst dýpra út og leitt til tannmissis.

Hvað veldur sjúkdómnum?

Tannholdssjúkdómar eru fjölþættir, en aðalorsökin er bakteríumyndun í munnholi. Ýmsir áhættuþættir — þar á meðal sykursýki og reykingar — ýta undir sjúkdóminn og gera horfur hans verri.

Markmiðið með meðferðinni er að fjarlægja þá þætti sem valda bólgum og styðja við ónæmiskerfi sjúklingsins. Grundvöllurinn er vandað munnhirða sem kemur í veg fyrir nýjan tannstein og dregur úr fjölda baktería.

Áhrif bakteríudrepandi ljóseindameðferðar (aPDT) við tannholdssjúkdómum eins og parodontitis og peri-implantitis hafa verið rannsökuð víða og er nú til umtalsverð klínísk sönnunargögn.

Reykingar eru helsti áhættuþátturinn

Reykingar eru taldar mikilvægasti áhættuþátturinn fyrir tannholdssjúkdóma vegna þess að þær hafa neikvæð áhrif á bæði framgang sjúkdómsins og árangur meðferðar.

Nikótínið í tóbaksvörum hamlar varnarkerfi munnholsins og græðslu tannholdsvefjar, auk þess sem það dregur úr blóðflæði til vefjanna. Auk þess verða breytingar á örveruflóru munnholsins sem ýta undir þróun langt gengins parodontitis og verri græðslu eftir meðferð.

Tannholdsmeðferð og bætt munnhirða er gullstaðallinn. En sumir sjúklingar svara meðferðinni ekki vel — einmitt vegna áhættuþátta eins og reykinga. Þess vegna er mikilvægt að finna aðferðir sem virka fyrir þennan hóp.

Svona virkar Lumoral-aðferðin

Lumoral-aðferðin er þróuð í Finnlandi og byggir á bakteríudrepandi tvöfaldri ljósáhrifaaðferð sem hægt er að nota heima.

Ljósinu er beint í gegnum munnstykki á tveimur bylgjulengdum. Nær-innrautt ljós hefur 810 nm bylgjulengd og getur farið djúpt inn í vefinn. Bakteríudrepandi blátt ljós á 410 nm hefur áhrif á þær bakteríur sem valda bólgu og hægir á fjölgun þeirra.

Þegar porfýrín-sameindir í bakteríum verða fyrir ákveðnum bylgjulengdum ljóss framleiða þær hvarfgjarnar súrefnisrótsteindir sem síðan drepa bakteríurnar.

Hvers vegna þetta hefur áhrif á skaðlegar bakteríur

Meðferðin samanstendur af ljósgjafa og munnskoli. Ljósnæma sameindin indósýaníngrænt (ICG) í munnskolinu vinnur saman með ljósgjafanum. ICG er vatnsleysanlegt og dregur mjög vel í sig ljós.

Þegar tvöfalda ljósið hittir ICG myndast meðal annars hvarfgjarnar súrefnissameindir. Þessar sameindir og hitinn kalla fram röð ljósefnafræðilegra og líffræðilegra ferla sem brjóta niður frumuhimnu bakteríunnar og þar með uppbyggingu hennar.

Eigin ónæmisfrumur líkamans nota sömu reglu til að verjast skaðlegum sýklum. Sýkingarvaldandi bakteríur innihalda porfýrín- og flavín-sameindir með ljósnæma eiginleika — og þess vegna beinist meðferðin aðallega að þeim.

Aðferðin hefur reynst áhrifarík gegn skaðlegum bakteríum og bakteríuþol myndast ekki, jafnvel við endurtekna notkun.

Viðbót, ekki staðgengill

Lumoral kemur ekki í stað vélrænnar burstunar og hreinsunar á milli tanna, heldur hjálpar til við að bæta munnhirðu enn frekar. Hægt er að fjarlægja bakteríur af yfirborði tanna og við tannholdskantinn, sem er erfitt að ná til með tannbursta.

aPDT-meðferð hefur reynst marktækt áhrifaríkari og betur þolin en klórhexidín-munnskol sem almennt eru notuð. Rannsóknir sýna að enn situr eftir skán á tannyfirborðinu jafnvel eftir notkun á nýjasta og áhrifaríkasta rafmagns-tannburstanum.

• Lumoral® byrjendapakki Tækið og fyrstu 10 Lumorinse®-skammtarnir.
• Meðferðarpakki Miðast við væga tannholdsbólgu og parodontitis, inniheldur 100 Lumorinse®.

Aðferðin prófuð á klíníkinni

Viktoria Ljutkina lýsir eigin klínískri reynslu:

Ég ákvað að prófa Lumoral-aðferðina á Läänemere Hambakliinik til að bæta munnhirðu hjá sjúklingum með parodontitis. Í rannsókninni voru tólf reykingamenn með almennan parodontitis, stig III, gráðu B. Sjúklingarnir höfðu enga aðra langvinna sjúkdóma.

Helmingurinn fékk einnig Lumoral-meðferð 2–3 sinnum í viku í sex mánuði. Hinir fengu aðeins hefðbundna tannholdsmeðferð. Stefnan var annars eins fyrir alla: vönduð greining, tannholdsmeðferð án skurðaðgerðar og eftirfylgni eftir tvo, þrjá og sex mánuði. Við eftirlitsskoðanir var litað yfir tannskán til að fylgjast með munnhirðu.

Ég tók eftir því að þeir sjúklingar sem notuðu einnig Lumoral höfðu betri árangur með tannholdsvasa, blæðingu við könnun og sýnilega tannskán — og betri munnhirðu — en þeir sem gerðu það ekki. Það er mikilvægt að nota tækið rétt og reglulega samkvæmt ráðleggingum tannlæknis.

Athugið: Þetta er eigin athugun tannlæknis á tólf sjúklingum, ekki stýrð rannsókn. Slembiröðuðu rannsóknirnar eru í heimildaskránni hér að neðan.

Algengar spurningar

Vísindalegar heimildir